Sen benim hep özlemini çektiğim memlekettin,
Kalbimde yorgunluk, dilimde duran duamdın kenetli,
Sen etme ben ettim, sensiz her gece lanetli,
Dört duvar bir boşluktayım, odam benden dertli.
Lâkin özlemek geri getirmez geçmişi,
Sakladığım mektubun hala çekmecemde kilitli,
Kokun elbiselerime sinikti,
Koklamadan yatamadım, ondan bunca özlem birikti.
Sen gökyüzümde ayımdın,
Gönlümde yüzen tek kayık, sol yanımdın,
Sevmenin en derin hissi, masumiyetin adı'ydın,
Mevsimlerimin döngüsü, ilkbaharın tadıydın.
Ateşi gönülde tutmak gibiydi beklemek seni,
Bir an gelip delirmek, görmek isteyip gözlerini,
Sevgime inanmana yetmeyen sözlerimmi,
Alıp gitsende kalbimi, seviyesiz bir sevgiyle seviyorum seni.
Bu sana kalpten yazdığım en sonuncu şiir,
Senin sevginle akamamaktan kurudu bu nehir,
Güneş yüzü görmedi, kışını yaşayalı bu şehir,
Sana yazdığım her satır, sevgime az gönlüme fazla gelir.
07/05/2020
Metin özca
©kifayetün
K