Ne zaman kendimi yalnız hissetsem hep şiire sığındım. Ne zaman hayattan nefret etsem insanlardan uzaklaştım. Küçük yaşlarda tanıştım kalem ve kağıt ile başlarda aklımdan ne geçerse onu yazardım. Düzenlemeye uğraşmadım hiç çünkü o kelimeler ruhumun izleriydi.
Büyüdükçe hayatın gerçekleri ile iç içe oldum. Canım yandıkça yazdım , yazdıkça yandım , yandıkça kül oldum.
Ruhum kanadıkça çevremdeki kimseyle konuşmak , ilgilenmek istemedim. Çünkü farkındaydım beni koşulsuz kabul eden tek şey içinde ruhumu gizlediğim defterimdi.
Tek sırdaşım kalemim. Zihnim neyi dökmek isterse o deftere kalemim ona itaat ederdi. O bana koşulsuz sadık kalan tek yegâne dostumdu. Defterim ise sır küpüm. Çok ağladık mesela birlikte , ben gözyaşlarımı onun sayfalarına akıttıkça o gizledi bir perde gibi. Ben kanadıkça o sarıp sarmaladı ruhumu.
Ve büyüdükçe şunu farkettim ki ruhuma iyi gelen gıda şiirden ibaretti.
Y