Üstünde elveda çiçeklerinin raks ettiği, kayıp bir mezardayım.
Rüzgarların esmekten yorulduğu, ışıkların loş olduğu o diyardayım.
Yüzlerce insan yüzü var gözlerim de, sen ise yalnızlık adlı hanedesin.
Bu kadar kalabalığın içinde ise benim için sadece sen yegânesin.
Hiç birisi merhem olmuyor, sonu görünmeyecek yaralarıma,
Bugünde ayrılık söz konusu oldu bak hiç gelmeyecek yarınlarıma.
Uzun zamandır kalemle dertleşirken, kağıtlar bitap.
Duvarlara ediyorum sükûnetimle çığlık dolu bir hitap.
Biliyorum ki bu günlerimin değeri varlığım kadar azamet.
Fakat yokluğumu sen mağdur gör ve istersen azad et.
Herşeyim zararıma zaten, canım daha fazla yanmaz sanarım,
Yine olduğu gibi derdi verenin sahibini son nefese kadar ararım.
©ggurkann
G