“Beni hala seviyor musun?” diye sormuştu kadın. Cevabını bildiği bir sorunun kıskacında bir it gibi kalmıştı. Kısacık ama bir o kadarda uzun bekleyişe sahne olmuştu bakışları..
Adam yorgundu, adam kayıptı, adam dipteydi… Mor renklerin derin çukurlarla yuva yaptığı gözlerini kaçırıyordu kadına bakmamak için. Çünkü bakarsa gidemeyecekti, çünkü bakarsa oracıkta can verecekti.
“Seni artık sevmiyorum” dedi ve bir melek intihar etti gökyüzünde.
“Biz birlikte olamayız sende anla artık” dedi ve dünya lav etti kendini kendi seyrinde.
Korkuyordu adam. Bağlanmaktan korkuyordu. Hiçbir zaman birine yada bir yerlere ait hissetmemişti kendini. Gitmeliydi…
Son kez sarıldılar birbirlerine ve tanrılar bir kenarda usulca bileklerini kesti.
Son kez dokunuyordu kadınına. O an cenneti son kez çekiyordu içine boğum boğum. Önce bedenleri ayrıldı, sonra kolları. Kapıya yöneldiğinde son kez kadının yüzüne baktı adam..
“Aşk, tanrıların bizi kıskandığı için yarattığı acı verici bir oyundan başka bir şey değildir’‘ deyip usulca çekip gitti.
Şimdi dünyada tek bir soru vardı artık;
Giden olmak mı zor yoksa kalan olmak mı?
D