Yaz bitti, artık dökülüyorum!
Son yaprağımı sana sakladım ben.
Son bir dalımı senin için ayırdım, kurumadan yeşilin rengini gör diye.
Nerden bilebilirdim sert bir rüzgar olduğun beni kökümden kurutacağını.
Merhametin de mi yoktu?
Bu nasıl bir vicdan, bu nasıl hicran?
Kimsesiz bir canlıyım ben,
ne annem var ne babam var.
Ama yeşilim var, meyvem var, oksijenim var, güzelliğim var...
Ben insanın dünyasına renk veriyorum.
Yazın senin sıcak şehrinin bütün sokaklarını ben serinletiyordum.
Kışın soğuğun ortasında sana ateş oluyordum.
İçini, elini, yüzünü ısıtıyordum.
Kışın soğukta rahat uyuyabilesin diye kendimi kül ediyordum uğruna.
Ama ne fayda.
R