Bir şiir koptu sana, gönlümün en ücra köşelerinden.
Bi haberdim, birini bu denli sevebileceğimden.
Müptelası olduğum şiirin, satırlarına konu olabileceğinden.
Anlatırlardı aslında, Göz görmeden kalbin aşkla titrediğinden.
İnanmazdım, taş tutmuştu kalbim, yozlaşmış ilişkilerden.
İhtimal vermezdim taşlaşmış kalbimin birine esir düşmesinden.
Meğer aşkı yaşamamış Ruhum, Susuz kalmış gönlüm.
Seni gördüm, seni tanıdım yeşerdi ruhum, Çiçekler açtı gönlüm.
Bir farkı yok yaşadıklarımızın, söyleyemediklerini de hissediyorum.
Bir güneş doğacak en güzel sabaha, seninle uyanacağım biliyorum.
Ben seninle mutluyum, Seninle kurduğum aşkın ihtimalini bile seviyorum.
Aç bana kollarını, göğsündeki yaralı yuvamın, tadilatı için geliyorum.
Nasıl anlatsam ki içimde çığ gibi büyüyen bu duyguları.
Kurak topraklarda, susuzca büyüdüm seninle aktı toprağa mutluluk yaşım.
Yeşeren filizler gönlümü saran en güzel çiçekli aşk sarmalı.
Gülüşüyle içimi ısıtıp, bana bu güzelliği yaşatan güzel benim Olmalı.
Benim bu kollarım seni sarmalı, Ellerim saçlarını okşayıp,
Dilimden şiirler sözler sel olup senin için akmalı.
Doğacak olan Güneşte, Ay'da Bizim için olmalı.
Değil herkes, Bütün Dünya bizi Duymalı, her aşık bizi örnek Almalı...
©sazak.by
Ç