ben burada yokken
sen çok uzaklardayken
koparken kendimden ve sen benden
koparken bizden
ne yapıyordun, ne yapacaktın
ne yapmalıydım
hiç
senin döndüğün her benzin
farklı bir renge bürünürdü matemde
olmamış gibi
hiçbir şey olmamış gibi
kusardın içtiğin her kötü şarabı
bazen en soğuk mahzen kalbindi
ısıtmaya yetmezdi odunlarım
şu anksiyetem
ah,
sence yersiz bana göre yerli paranoyalarım
haksız mıydım
hayır!
görmek istemezse biri
sen parmağınla işaret etsen
parmağına bakarmış
benim en derinine ip saldığım
beni hiç mi hiç tanımamış
insanlar
işte yürüyorlar caddelerde
ayaklarında sabahtan kalma bir bezginlikle
adımlarında
adımlarımız değil
adımlarımda
ben yürüyemezdim.
sakladığın her duyguyu zincirinden koparırcasına
hissettim
isimler vardı
insanların nerede duracağına
ne kadarıyla bir şeyler yapabileceğine
karar veren isimler
ortak bir kararla isim koyarlar davranışlarına
insanlar
alçak insanlar
neden onları dinledin!
ben sandım
ben sandım ki isimsiz de yaşarmış bir insan
hani ne olur çağırmasan
ben olsam sen olsan daha güzel bir isim bulsak
olmazmış
kimse kimsede isimsiz varolamazmış
hep bir ihtimalmiş yerin
belki olursa diye beklenen
ki insanlar bekleyemezmiş kimseyi
çıkarsızca sevemezmiş sonsuza değin
belki yenilenir, yenisi gelir
bir başkasına kadar soluklanılırmış meğer
kırılırmış hep dağılırmış insanlar
kalplerinde hep bir acıyla
yerini bulamayanlar.
©argadini
A