Her hikayenin bir evi vardır
Her insanın da bir başlangıcı
Belki tuhaf gelecek ama
Her ayağın bir de ayakkabısı vardır
Benimkisi biraz geç oldu
Altıncı yaşımın sonbaharında
Yeşil bir rengi vardı
İplikleri uzun
Altı simsiyah gece gibi
Üç gün hiç kıyamadım
Girmedi ayaklarım
Asfalt az çamur bol malum
Hiç unutmuyorum
Nasıl bir yağmur bastırdı
Gök yarıldı sanki tepemde
Okul yolu zorlu
Hendekler çukurlar
İlk ders...
Cebimdeki mendille temizledim
Mendilin şekli değişti
Yani bir daha cebe giremedi
Az olan mı kıymetli
Yoksa hiç olmayan mı bilmem
Benim tek bir ayakkabım vardı
Yeşil
İplikleri uzun
Hâyaller çoktu oysa
Neyse
Tertemiz baktım kendisine
Gelişine de olsa bir kez topa vurmadım
Çok zordu anlayana
Kötü bir durum vardı
Ben büyüdükce ayaklar da büyürmüş
Ben büyüdükçe hâyaller küçülürmüş
Benim bir ayakkabım vardı
Yeşil
İplikleri uzun
Hikayesi kısa
©ibrahimlek
S