Yeter kurban olduğum yeter,
Yüreğime ektiğin acı ölümden beter.
Sanıyorsun ki bu gönül, gözyaşlarıyla sana çiçek açar,
Ama nafile, yaralarım kanar, acılarım dinmez, bitmez tükenmez.
Sevgi sandım ben seni, masum bir yalan,
Meğer bir kurbanmışım, tuzağına düşen bir can.
Sözlerin birer hançer, yüreğimi deldi,
Sevdan bir zehir, ruhumu zehirledi.
Artık yeter, bu oyunu sonlandıralım,
Ayrılalım artık, birbirimizi daha fazla yaralamadan.
Kendi yollarımıza gidelim, özgür ve mutlu,
Belki o zaman, bu acılar diner, yaralar sarılır, unutulur.
Gözyaşlarımla sana çiçek açmaz bu gönül,
Aksine, dikenler biter, acılar çoğalır.
Bırak beni özgür olayım, kendi bahçemde çiçek açayım,
Güneşin tadını çıkarayım, mutluluğu kucaklayayım.
Artık kurban değilim, bir savaşçı ben,
Acılarımı yenmeye, yaralarımı sarmaya kararlıyım.
Sevginin gerçek anlamını bulmaya,
Ve bir gün, yeniden sevilmeye layık olmaya.
©hasanbey.
H