Ellerim dizlerimde, kafam eğik
Saçlarım ensemden düşmüş vaziyette
Bütün umutlarım sanki yitik
Heveslerim bir kuş olmuş, kafeste
İşte böyle, böyle geçer bir ömür
Eksikliklerinle baktığın yollarda
Ruhunu yakarsın ve olur kömür
Ve bilmezsin gölgen hep orada
Bir nebze olsun şehir kokan
Karanlık caddedeki küçük aydınlığın
Sokak lambasından sızan
Minik bir dinleyici olduğunu anlarsın
Odandaki sessiz duvarlardan ırak
Kaynaşamadığın kaldırımlarla
Bir ömür bitirirsin bakışarak
Hapis kalmak bunaltır zamanla
Bunca yalnızlık değildir boşuna
Bir gün çıkıverir saklı hatıralar
Verdiğin kararlar gitmez hoşuna
Aşınır sığındığın yetim betonlar...
u.printer
U