Açlık ve sefalet içindeydim, ama şükürle yetindim,
Midesine taş bağlayıp, kendini tok sayardı o yüce insan,
Anasız babasızdı, kim bilir hangi derin acıları yaşardı,
O da, tıpkı benim gibi, bir tek olan Yüce Allah'a sığındı.
Nice benim gibi aç yetimler var, düşüncesiyle avunurum,
Her şeye rağmen 'bir Allah'ım var' der, O'na sığınırım.
Yetim kalmış, benim gibi nice çocuklar var,
Anasız babasız, okşanmamış saçları, gözyaşlarıyla bulanmış tenleri.
Kirli yüzüm, elma gibi duruşuma aldanmayın,
Her canlı, rızkıyla yaratılır, hiçbiri açlıktan ölmez.
Benim yüreğim, anne baba sevgisine hep aç, bir yetim.
Bir tebessümle yıldızları seyrederken,
Gözlerim, nuruyla parlayan hilali Ahmedi görür, bazen dolunayda.
Yüzü, benim yüzüm gibidir, biraz parlak, biraz kirli.
Dolunay bile, bazen benim gibi dertli,
Acılarım, açlığım dağılır, gönül ufkunda bulutlarla.
Direksiz gök kubbeye dalarken gözlerim.
Bir yıldız kayar gök semada,
Bir hayat son buldu derler ya,
Bir doğuşla hayata gözünü açanlar da var.
Kimine yeni bir gün, kimine gün batımı,
Ne ben unutuldum, ne de beni unutan var,
Kul kulu unutur ama, Allah yarattığı kulunu unutmaz.
Her ölüm bir diriliş, can canana bir gün kavuşur,
Ben, acılarla yoğrulsam da, beni gözetleyen bir Allah'ım var,
Bir de ümmetine şefkat nazarıyla bakıp bekleyen Muhammed (s.a.v) var,
Sevgiden yoksun kalan yüreğimin tek tesellisi odur.
©hasanbey.
H