Ben çoktan kendimden vazgeçtim,
Yüreğimde sönük bir umut kaldı geriye.
Peki sen hala sende misin,
Yoksa gittin mi sonsuza dek sessizliğe?
Biz hiç "biz" olamadık, ne yazık ki,
Defalarca sevmeyi, sevilmeyi denedik.
Tek taraflıydı aşkımız, hep bir eksik kaldı,
Umutlarımız soldu, düşlerimiz yıkıldı.
Seni yücelten cümleler kurdukça ben,
Sen alay eder, küçümserdin beni her seferinde.
"Gün gelir o da sever," diye teselliler verirken kendime,
İhanetinle yüzleştim sonunda, yıkıldı dünyam bir anda.
Artık ne senden eser kaldı, ne de o sevdadan,
Geriye kalan sadece hüzün ve pişmanlık dolu bir an.
Bir daha asla sevemem belki de,
Kırık kalbim sonsuza dek yas tutacak bu yaradan.
©atillaaa
A