Yıkılış

Dakikalar ömrümden her saniye
Hücrelerimi öldürmeye devam ederken
Ben yine burdayım...
Zamanım beyaz kağıda bakmakla ama yazamamakla devam etmekte...
Değişimin fakında olmakla birlikte yazmaktanda uzaklaşmışım...
Dudaklarım söylemeye , ellerim yazmaktan korkar oldu...
Yine bir akşam vakti...
Saat hüzünü kasvet geçe..
Ben yine beklemekte..
Bir kelebeğin umudu var iken içimde
Bir yandan limandan hislerini uğurlayan bir ben vardı ben olmayan bir sen vardın sen olmayan..
Kelimeler kavga ederken beynimin içinde
Hemen yanımdaki sürahinin içinde boğulan harflerim vardı benim...
Duvarlar dan hüzün akıyor ...
Bilseydi papatya öldüğünde koktunu yinede yaşar mıydı ? Acaba ?
Başka?
Yine bir hayal yıkılışının daha kırılışındayım