Gökteki takım yıldızları gecenin koynuna yuva yapmış bir yara sanki
Baktıkça alıp götürüyor insanı....
Koparıyor, savaşın ilk anlam kaznadığı yer olan yüreklerden dünyayı
Yavaş yavaş söküyor usul usul yükseliyor insan
Yükseldikçe elinde sanıyor dünyaları
Kavrayamadıkça aklı gaddarca sahip oluyor rüyalarına
Yükseldikçe gözü doymayan insan
Son kez benimsin diyor yıldızlara
Yüze vuran sert bir rüzgar gibi kaba ve küstahca
Yükseldikçe küçülürken her şey, farkedemiyor düşmekte olduğunu aslında bir boşluğa
Sonra dönüpte bir dersin ki yıldızın kaysın be dünya
©kurucu
K