günün nem alma vaktiydi
biz dünyaya dalmışken güneşin
geceye öfkesinden çehresi kızarmış gibiydi
bilmiyoruz toprağa ram olan ondaki sentezi
aya varalım belki ay yüzünde taşıdığı
kraterlerle güne salacak bizi
yürek menzilin terkisinde arş ileri
gezegen boyu biz de gezsek seninle
şu senin bitmez yirmidört saatini
madrabaz tuğlacı ve işçi üçgeninde eritmeli
yok! evrenin tanımı değişiyor senle
bir uyanışsın sen bir farklısın
ışımaya aşkın hangi bedende umursamazsın
©demircisma
D