Ya niye bu kadar çabuk kanıyorum?
Duyduğum iki çift tatlı söze niye inanıyorum?
Ettiğim iki sohbet yüzünden niye dost sanıyorum?
Nasıl bu kadar saf olduğumu anlamıyorum.
Dostlukmuş.
Hani nerde bu devirde dost mu kalmış.
Sırdaş , yoldaş anladım ki bunlar yalanmış.
Ya ne dostlugundan bahsediyorsunuz,
Bu devirde tutunacak bir dal,
Yaslanacak bi omuz mu kalmış?
Her defasında bir daha yapmam diyorum.
Sonra bir film şeridi gibi başa sariyorum .
Ve tabi yine acı çeken de kırılanda , incinende
Yine ben oluyorum....
©hep_yalnız
G