Yine yazıyorum karanlık soğuk bir akşamda
Rüzgar hafiften dokunuyor ağaçlara
Tıpkı benim gibi onlarda eğilmiş
Onlarında başka çaresi yok benimde
Peki etrafta kimse yokken neden hep aklımda sen
Neden herkes uyurken ben hala sana bi şeyler yazma derdindeyim
Belki sana söyleyemediklerimi içimde birikenleri atıp biraz rahatlıyorum
Ama neden hep sonunda ağlayıp daha kötü oluyorum
Aslında bizler en çok güldüğümüzde de ağlamıyormuyuz iki damlada olsa
Ağlamaksa çare mi olur yarama
Bu saaten sonra ben sadece gülerim
Çünkü benim gibi çağresizlikten ağlayanlar
Başka çaresi olmadığından
Gülmekten ağlayıp çaresiz kalırlar
İstersen sende dene
#çaresizliktengülenlerağlar
©oveyineo
O