Gece oluyor, Yine yoksun...
Kafamı yastığa koyduğum da aramızdaki mesafe iki göz kapağına düşüyor...
Seni düşündüğüm de, Civataları gevşiyor hemen gözlerimin, ıslanıyor yastığımın gülen yüzü...
Bazen odamın ışığı kendiliğinden sönüyor, Açıyorum sıkıldım diyor, Kapanıyor. Dilini bulsam ateşe vereceğim...
Sonra yokluğunda; Karanlıkla Beraber sana buluveriyoruz kendimizi...
Hani insan bir melodinin sadece sevdiği yerini ezberinde tutar ya, İşte öyle. Sürekli seni mırıldanıyorum, çapı baya geniştir karanlığın, Sıkılmaz diyorum, Saatlerce seni anlatıyorum...
Çünkü insan, Karanlıkta her zamankin den daha cesurdur. Daha rahat intihar eder, Daha rahat öldürülür. Daha çok ağlar, Kimse duymaz yüreğindekilerini, Kimse hissetmez içlendiğini...
H