Gecenin karası basar gündüzü,
Eylem yapar tüm duygular.
Talan olur yürek,
Yağmalanır vitrininde ki anılar.
Tüm vakitler düşer damlardan,pusuya.
Ellerin buluşur dualarla,
Gül rengi dudağının pervazında.
Tam da şafağa 5 kala,
Gözlerinin perdeleri açılı verir sabaha..
Dili çözülür semanın.
Yıkarsın ellerini,sabahın çiğ damlalarıyla.
Kendin atarsın toprağı,düşlerinin üstüne,
Hayirlisini dilersin..
Gönlün razı olsa da,olmasada..
Güneş,tan'ın saçlarını okşamaya başlar ufaktan,
Sığındığın kovuktan çıkma vaktidir..
Kovulan geceden kayan yıldızları toplayıp,
Açma zamanıdır kanatlarını
yeni güne,yeniden..
Hani"istenmeyen misafiri zoraki kucaklama merasimi"gibi..
Sarılırsın,tutarsın..
Hayatından silkeleyemediklerinle dolu,
"Gün" denilen çarşafın bir ucundan..
Dalarsın ortasına balıklama,
Içine sinmeyen ama içinden atamadığın kalabalıkların,bir daha..
Ve sonunda..
Gözünü diktiğin geceye ulaşırsın,
4 ulu vakti bırakınca ardında.
Giyersin yine,
Rengini kendi seçtiğin kefenini ve varırsın huzura..
Işte..
Yüreğindekilerle,şah damarın arasındaki perdenin kalktığı anlar.
Yeryüzüyle gökyüzü,
Yüzünde birleşir,
Saman yolu saçlarında..
Geceyi geçirirsin sırtına,
Evreni avuçlarında toplar,
Aminlerle sürersin yaralarına..
Yine,yeniden,bir daha..
©merves
M