insan elinde tuttuğu hayatı
ne kadar oyabilirse o kadar mutlu
ben o oyulan bütün parçalardan
bir ömür biçtim kendime
eğreti duran yamalı bir gölge
eksildikçe tamamlandım
herkesin yarasını dinledim
elimden geldikçe merhem oldum
elimde olmayan sebeplerden yaralar açtım
çoğu iyi niyet taşlarına basa basa
sonunda cehenneme vardım
gökyüzünü ellerimle yokladım
esneyen bir dikiş gibi açılıyordu
tuttum çektim yamamaya çalıştım
bir de baktım çoktan düşmüşüm
bu dünya
yırtık cepte unutulmuş bozukluk gibi
madeni ve belki oval
ve sanki dümdüz
ne eksik ne fazla ne lazım ne lüzumsuz
ne kadar yarım kalmış varsa
buraya süpürmüş tanrı
balıklara solungaç vermiş
insanları boğulmaya bırakmış
diz çöktürmüş uslandırmış
yetmezmiş gibi usandım demeyi yasaklamış
unutmak ama ne nimet
unutmayı da ölümle dengelemiş
içimize bir eksiklik koymuş
ne aradığını bilmeden arayalım diye
ve kendi özelimizde cennet vatanımız
üç yanı deniz
dört yanı uçurum
ne uçmaya takatimiz var
ne de atlamaya cesaretimiz
©kayser.
K