oturmuş dinliyorum sessiz,
fısıltısını hayatın.
bazen bir kuşun cıvıldayışı,
bazense ölüm çığlıkları,
bu rengarenk süslenmiş her yer acı taşıyor,
hüzün kokuyor, siyah görüyor!
herşey bitmeye,
yitip gitmeye mahkum!
en sadık dostlarımız sahte,
annen bile toprak kadar gerçek saramaz seni.
baban bile toprak kadar kabullenemez...
söylesene ey kardeşim;
-gülen gözlerinin arkasında saklı değil mi gözyaşları?
üzülmeni, kırılmanı, kahrolmanı beklemiyorlar mı?
söylesene seninde en çok mutlu olduğun anlarda zaman çok hızlı geçmiyor mu?
ve zaman en büyük acılarımızı yaşarken durup öylece kalmıyor mu?
hayat bizlerden herşeyi almıyor mu?
yok iyi olmaktan başka çaremiz...
iyi olup affedilmeyi beklemeliyiz...
belki o zaman buluşuruz,
o rengarenk kelebeklerle...
bu pis yerde değil elbette,
termemiz,
gerçekten yeşil ve gerçekten mavi.
yeni umutların olduğu bir yerde....
©m.heykel
M