Bir şehir yalnızlığı benimkisi...
Sokakları sessiz kaldırımları hissiz bankları ıssız
Hayatın tam kalbinde yer alırken
Buluyorum sensiz kalan benliğimi
Bir insan parmak uçlarına kadar üşürmü sahiden
Üşürmüş baharından kovulduğum da anladım
Güneşin uğramadığı bir iklimdi senin dünyan
Belki de kırgındır sana dallarına köklerine
Yapraklarının sararması yalnızlığa emanet edişimi
Belki de bundandır yazlarımı farketmeyişin
Seni en iyi anlayan benim aslında
Yaralarını saran umutla bekleyen
Gözlerinin içine baka baka farkedilmeyi uman
Ama en çokta yalnızlığında gölge olmaktan öteye gidemeyen
Ve sadece elimden gelen oturup
Rüzgârın etkisiyle limanına sığınmak
Kocaman denizinde küçük bir sandalla merhametine doğru gelirken hep o umutla ilerliyorum .....
©fearlesss
F