Yalnızlığın Çığlığı
Yalnızlığın soğuk duvarları arasında,
Bir ruh çırpınır, sessiz bir çığlıkla.
Haykırmak ister, duyulmak ister,
Ama boğulur sessizliğin karanlığında.
Gözlerinde yaşlar, kalbinde bir sızı,
Aradığı huzuru bulamaz bir türlü.
Her gün bir mücadele, her an bir savaş,
Yalnızlığın pençesinde kıvranır, çaresizce.
Zaman sanki durmuş, dünya donmuş gibi,
Renkler solmuş, neşe uçmuş gibi.
Bir umut ışığı arar gözleri karanlıkta,
Belki bir gün biter bu çile, belki bir gün son bulur azabı.
Ama umut da tükenmiş, inanç da yitmiş,
Yalnızlık kalmış geriye, tek başına, bitkin.
Son bir çırpınışla uzanır karanlığa,
Belki bir gün, belki bir an, belki bir yerlerde...
Bir ses duyar, belki rüzgârdır, belki hayaldir,
Fısıldar ona bir umut ışığı, belki de bir dua.
Belki de yalnız değildir, belki de vardır bir çare,
Belki de bir gün biter bu yalnızlık, belki bir gün doğar yeni bir güneş.
©yalnız63
Y