benim evim yok.
büsbütün halsiz kalmışım şehirde
kenarına oturduğum kaldırımda
ayaklarını sürüyerek gectigim yolda
her bir yerde aciz kalıyorum.
gidecek yerim yok
beni alacak bı kalp yok
üzgünüm çaresiz ve mutsuz
ne yöne dönsem pişmanlık
ah bu yer bu gök
sigamiyorum hıc bir yere
alıp götürün beni
kimsenin görmediği bir yere
ne varsa ne yoksa söylemeden geçeceğim
öylesine anlamsız yaşarken
gittiğim bu devirden
biliyorum gülerek döneceğim.
©kalemim.
K