Elimi vurmak çatlamış toprağa..
Sararmış bozkırda seyretmek gökyüzünü.
Sönmeyecek ocaklardan birin de demlemek çayımı.
Kederden arınmış halimle, huzur için de yaşamak, şehirden uzak.
Dinlemek doğayı can kulağıyla.
Yörükleri seyretmek develeriyle göçerken.
Çocukların ellerinden tutmuş anaları görmek. Tıpkı bir tablo gibi..
Keçileri yaramaz bir o kayadan, diğerine atlayan. Sular dinlemek, soğuk ve gürül gürül akan.
Yok bu başka, sakın hayal sanma
Olmayacak dua da değil ya...
©uğurünver
U