YOK

Bir pazar yokluğu
Camımı taşlayan yağmuru izlemekteyim
Bu şehir kasvete doyamıyor
Ve ben gitmeliyim artık
Kedim şimalle yollara dökülmeliyiz
Elveda demeyi öğrenmeliyiz bu şehire karşı
Yeni ufuklara bakmalıyım kahve eşliğinde
Seni bir kez daha tanımadan bizim için hayaller kurmalıyım
Sen elbet geleceksin gönlümün uzuvlarına
Gelmeden ben hazırlamalıyım hayallerimi
İki kişilik yaşamayı öğrendim ben
Lakin sen yoksun bir pazar gibi mutluluk gibi
Kırıntısına dahi hamd olsun dediğim herşey gibi YOKSUN.
SAYGILARIMLA...
©musa_ensar