babamın
ev güneş alsın diye
gövdesinden kestiği
yaban ağacının
yanıbaşındaki
kiraz ağacının
çiçeklerinden
ilk seni hatırlarım
bahar gelince
o vakit
bir şiir yazmak isterim
kiraz ağacı solunca da yazmak isterim
beni yanlış anlama
yaban ağacının gövdesini
toprak itince de isterim
hatta o çürüyünce
o çürüklüğü
baktığım aynada görünce de
gerçi ağaç bir kere çürür
bin kez budanır
bin kez açar bin kez solar
saçların gözlerin
onlarca binlerce şiirin sığınağı
tekrar tekrar sıkılmadan
ayrık ayrık
ya da özenle yazılmış
yazılıyor ve yazılacak
tıpkı bu yazdıklarım gibi
insan hiç
yazamayabilir mi
senden nasibini almışken içi
tıpkı şiirdeki gibidir
dünya
saçların her şeydir
yoksa her şey mi saçlarındır
sahi bu saçların
nedendir
daha ellerin
ayakların
gökyüzü göz çukurların var
yazılacak
beni tutma
ben seni yazacağım
bir sen vakti.
T