Varmıyor dilim laf etmeye, kendime,
Mecâlim yok, söz geçmez takâtime.
Şaşırırım, doğrumu bu, rüya belkide,
Zamanın durağı yok, molası nafile.
Geçtikçe anlıyor insan o anı,
Düşünüyor kabusu yaşatanı,
Hep yaralı kalıyor sol yanı,.
Yüreğin, yok otağı, yatağı, yorganı.
Kaldıkça bakıyor, baktıkça acıyor,
İnsanın eti kemikten ayrılıyor,
Doğruluk hep mi yanlışa takılıyor,
Gerçeğin, anlamı yok, zıvanadan çıkıyor.
Az bilen, çok bilmisten kaçıyor,
Hiç bilmeyen masal okuyor,
İçimde şimdi fırtınalar kopuyor,
Cahile derman, durmasına ferman, yazılmıyor.
©yılmazönür
Y