Belki de herkesten hiç olmayacak şeyleri umduğumuz için bu kadar yıkıldık..
Yada dünyaya aynaya bakar gibi bakmamalıydım. Bu yüzdendir paramparça hayatım..
Biz bu dünyada misafir olduğumuzu unuttuğumuz içinde hep herşeyi umduk ama bulduğumuzla yetinmemiz gerektiğini hep atladık...
Aslında hatalarımızı hayattaki zorlukları biz kendi kendimize çıkarmış olduk..
Her güzel şey zorluk, acı ve zahmet olmadan ulaşılamıyor.
Biliyorum ama aynı şey sürekli tekrarlaması gücümü köreltiyor direnmeyi çok zorlaştırıyor..
Artık bütün sabır katlanma sınırımı aşalı uzun zaman oldu boğmaya sebeb oluyor ve ben nefes alma mücadelesi vermekten bitap düştüm.
Evet yine her zaman güneş doğuyor gün içinde kasvet gibi hisler birikiyor ve gün batıyor gökyüzü bile kararıyor.
İşte o gece vakti benim için hiç bitmiyor..
Çünkü herkes uyurken ben acılarımla duygularımla boğuşuyor oluyorum.
Avazım çıktığı kadar bağırasım geliyor.
Kimseyi uyandırmak ve onların huzurunu bozmak istemiyorum...
Evet hep iyi niyetimden kaybediyorum aslında buna engel olamıyorum.
Kendimden çok başkalarının mutlu olması için yırtınıyorum.
Onların dertlerini benim derdim gibi yaşıyorum.
Ve böyle zamanlarda kimse benim derdimle ilgilenmiyor önemsemiyor ve ben iyice yok oluyorum...
Arkadaşlara biraz içim dökmeye yelteniyorum onları kasvete boğuyorum.
Başkaları mutluyken onları üzmeyi beceremiyorum.
Hep başkaları mutlu olsun ben olmasam da olur diyip kendimi erteliyorum...
Ama başkalarının mutluluğuyla yetinmekle kendimi boşa avutuyorum.
Çıkış yolu arıyorum yardım eli beklemekten harap oldum.
Güzel günleri görebileceğim umudumu kaybettim.
Evet artık serzenişler içinde olmaktan kurtulmak istiyorum...
©gecemsi
G