Sanki dayandığım dağlar ikiye ayrıldı da, Öylece ortada kaldım.
Her zamanki gibi eteğim tutuşunca soluğu sende aldım.
Eğer varsa bir miktar hatrım,
Benden sonra onu ondan önce beni sıraya almasan.
Kolumu kanadımı kırsalar da,
Öylece kalsam kolumu kaldıramasam.
Bu gün beni atlasan sayıya katmasan.
Say ki doğmamış doğurmamış olsam,
Hani çok olmasam.
Şurdan bana yokluk ayarlasan.
Sen ki makamları çifter çifter atlatan,
Ne olur bu fakiri deliliğin yokluk makamında bıraksan.
Öylece tamtakır kalsam..
Ben ki yok olmuş saatlerin dibinden baktım,
Gizlenmiş onca yalanın ayıplarına.
Sessizliği ikiye ayırıp sızıyorum çığlığımdan,
Gerçeğime kulak tıkatan sağırlığımla,
Her saniye yanımda taşıdığım ruhunda ölmüş de,
Tek vücutta diriyim.
Say ki ızdıraptan yandı da küllerime bir yokluk rüzgarı esti.
Say ki mukaddes haykırışlarım sustu,
Bu fakir hiç kimse oldu.
Say ki dünyadaki çırağın gittide , dükkanı kapattım,
Ve döneceğim yazısını asmadım.
Aramızda bir yokluğun lafı olmaz bilirim.
Senden istedim mi bu güne dek malıma han ömrüme can,
Hem tuttururmuyum ki bıçak kemiğe dayanmadan.
Rabbim diyeceğim o ki,
Bana kullanılmışta olsa bir yokluk indir katından..
©külveqül
©külkeçisi
K