Yokluğunun acımasız yanlarını yazıyordum demin.
Kağıdın beyazını, kalemin siyahıyla birleştirdim.
Kaç beyaz buruşturup attım odanın karanlık köşesine,
Kaç defa sen kelimesini kullandım bilemezsin.
Sonra bir pişmanlık; aldım hepsini yerden
Ve öpüp bastım üzerine kalbimin.
Çünkü içlerinde yüzlerce sen!
Sen, varlığını en çok yokluğunla hissettirirsin.
r. firat | twitter: @gozyaslarimdin
R