Hangi şiire elimi uzatsam içimden bir şeylerin yitip gidişini izliyorum.
Bazen bilmediğim bir mecrada bazen de bir ömrün içinde savruluyorum.
Geçmediğim yollları ezberliyor yaşamadığım hayatları benimsiyorum.
Ve nedense her şiirde karşıma çıkmana bir türlü engel olamıyorum.
Emsali bulunmadık rüyalarda adımlıyorum şiir kokan bahçeleri.
Uzanıp dokunuyorum bir tanesine mühürleniyor gökkuşağının renkleri.
Hangisine elimi uzatsam sen geçiyorsun gönül durağımdan,
Ve ben yokluğunun dumanını bir kez daha soluyorum geceleri.
Gözlerini hatırladıkça taze mürekkep kokuyor masamdaki senli mısralarım.
Omzuma yük olup beni diz çöktürüyor ağır hatıralarım.
Bilmiyorum hangi şiirin cephesindeyim bitmiyor kendimle savaşlarım.
Beni yorgun düşüren suskunluğuna rağmen güçlü durmaya çalışıyor ayaklarım.
Ah bu bilinmezlik duygusu loş ışık altında sorguya çekiyor zihnimi.
Tepemde sallanan düşünce kılıcı infaz etmek üzere beynimi.
Senli anılarım canlandı yine, bu şiir kaybettiriyor bana dengemi.
Mürekkep damlamış satırlar ulaşırmı sana bilmiyorum ama,
Sen dönene kadar kilitledim kalbimi.
©ikrar
I