Harebe bir ev misali dağınık bu gönül yokluğun da
Dipsiz bir kuyu gibi derin olan gözlerine bakamadığım da
Tenha sokaklarda gibi hissederim sesini duyamadığım da
Sanki tepelerden düşermişcesine olurum elimi bıraktığın da...
Sen...
Yoklugunda can yangınlarıyla kıvrandığım
Hasretin dayandığında alnımın çatına, yutkunamadığım...
Gülüşün düştüğünde özüme hıçkırıklara boğulduğum
Gel artık ne olur dayanılası değil , fazla uzadı yokluğun...
Bir yanım yetim diğer yanïm öksüz sen yoksan,
Uykularım kabusla kardeş , huzur desen hepten haram.
Ölüme eş değer yokluğun , baharları getir gelişinle kalbim ,
Sen benim öylesine değil ölesiye sevdiğimsin...
©sümeyra_
S