geçen dünlerimin mapuslarında çürümekteyim.
elimde kurşundan bozma bir kalem
seneler karalıyorum
hiç bir gün yoksun
kaç üç yüz altmış beş geçti bilmiyorum
yokluğunla büyüyorum
yokluğunla gülüyorum
yokluğunla seviyorum
içimde gizli saklı köşelere çekiliyorum
hiç isyan etmiyorum yokluğuna
her akşam öylece,
gözyaşlarımı uğurluyorum
topraklar besliyor gözyaşlarım
bir filiz açıyor
bir tohum büyüyor.
sen yine yoksun
olmayacaksın...
©moonchacal
A