Kırılır cam gibi üzerime yalnızlık.
Batar yüreğimin en ince yerine.
Çaresizlik başlar bu yorgun ruhta.
Diz çöker bu beden.
İtirazsız bir teslimiyet kokar sözlerim.
Göç halindedir artık her şey.
Vakti geldi sanırım ışıkları kapatmanın.
Soğuk, karanlık gecenin koynunda uyumanın verdiği bir korkaklık hissi uyanır bende.
İşte o an korkunun ecele faydası yok dedirtiyor hayat.
©nsp_bgr
N