Ne tuhaf, koşuyorum..
kaçıyorum uzaklaşıyorum,
derken, yine sana sarılıyorum..
Bir hırçınlık sarıyor ruhumu...
Akıllanmaz bu beden...
ne açlık, ne yokluk.. Varsa yoksa sen.!
Yanlış kadın, yanlış şiir, bu zavallı hikayede...
Ruhuma tutunup, son vermek istiyorum bu katlanılmazlığa...
Sen ümidi ile taşıyorum bedenimi, mutsuz sonlu, yar ağacına... hep aynı son...
Ve anlıyorum artık,
Ölümsüz bu yokluk!
Dar ağacında sen!
Uçurumda sen, Kurumuş tenimde sen,
kurtarıcımsın! Tuhaf olan,
Sen orda yoksun..!
©ünalmng
Ü