Müsriftim, bendeki tüm kredileri bitirdim,
Elimde avucumda olanları yitirdim.
Yakın sandığım her şey nefsim kadar uzaktı,
Anladım, bana her şey yasaktan da yasaktı.
Rüyada sarılıp da ağladığım, hayâldi.
Bende her şey tamamdı; tek eksiğim moraldi.
Kabirden uzun uzun bakarlar cenazeler.
Onlara göre birdir yakınlar, mesafeler.
Yağmuru yakalayıp avuç içinde kırsan,
Bir dağın tepesinden "rahmet!" diye haykırsan..
Elinde avucunda ne var ne yok bilirsin,
Seni anlamazlarsa, sen de dize gelirsin.
Eğer yukarıdaysan, aşağı ineceksin.
Seni gözleyenlerle beraber bineceksin,
Füze midir, uçak mı, yoksa helikopter mi,
Vizyona vâbestedir, bu kadarı yeter mi?
Sonuçta sen de insan, diğerleri de insan.
Bu gerçek hep aynıdır, yine ne sanırsan san.
Bir fark yok ki, aynıyız, ölçü sende değil ki..
Aradığın O'ndadır, sende bende değil ki...
Bilmem anlaşıldı mı, belki de zor konuştum.
Olsun, bekleyenlerle hayâlimde buluştum.
Umudum beni uzak bi yerlere sürükler.
İçimde yanan bi şey, ateşimi körükler.
Güzel günler yakındır; biz onlara uzağız,
Güneş gibi görürüz, hissederiz; uzağız.
Hiç kimse gerçek derdi kalpte taşıyamıyor.
Hiç kimse başkaları için yaşayamıyor.
Böyleyiz, biz insanız, hatalarla doluyuz.
Sorsalar, Müslümanız, Yaratan'ın kuluyuz.
Yine sevincim gitmiş, kuşatmış beni keder.
"Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider."
©lahuting
V