Bir bahar rüzgarı yüzünü okşuyor,
Ve bir ses duyuyor uzaklardan
Koşar adımlarla yola gidiyor
Dağ gibi sırtını dayadığı o fedakar insan..
Ellerini yola doğru uzatıp
Kollarını açıyor,
Papuçları ayağından çıkarcasına koşuyor,
Ve sarılıp kavuşuyor
Dizlerindeki yaralardan bahsediyor
Ve tüm acılarını geçirecek bir öpüş bir tebbesüm alıyor..
Yıllar sonra büyümüş halde
Bir bahar günü yine bir rüzgar,
Gözlerini yola dikip bir umut koşuyor
Papuçlarını atıp ,čıplak ayak gidiyor,
Yüreğinde ki yaralardan başka şeyler canını artık yakmıyor,
Elllerini uzatıyor,yol uzun kimsesiz,
Tıpkı yüreği gibi karanlık ve sessiz..
Yolun uzunluğunun yeni farkına varıyor
Çünku ona doğru koşan kimse yok
Çünku elleri boşluğa uzanıyor
Çünkü yüreğinde ki yaralardan bahsedecek kimsesi kalmıyor..
Hüzün esiyor artık tepesinde,
Mutluluk čıkıyor ayaklarından,
Ellerini uzattıği yaraları,
Ve sarıldığı yalnızlığı oluyor...
______________________________________
©mavi_lahza
M