"Her dik yokuştan sonra bir taş çıkar karşıma,
Geçmek kolay sansam da, başım değer arşıma..."
Bazı insanlar vardır, düşününce ağlatır,
Gözleri, ufuktaki kızıllığa bağlatır.
Bu insanlar hep vardı ve hep var olacaklar,
Dünya sahnesinde hep başrolde kalacaklar.
Onları gören sanır ki bir şey bilmiyorlar;
Öyle değerliler ki, aslâ silinmiyorlar.
Öyle insanlar var ki, tertemiz ve dupduru,
Öyle insanlar var ki, sağanakta kupkuru...
Gören sanır, "herhâlde yanlış makâma geldik,
Meleklerle tanıştık, üstteki göğü deldik..."
Böyle insanlar vardır ve siz göremezsiniz,
Kapıları açıktır fakat giremezsiniz...
"Uzunca bir süredir böyle şiir yazmadım;
Yanlış anlaşılmasın, âdetimi bozmadım."
Öyle temizlerdir ki, berrak bir nehir gibi,
Her durum, her vaziyet, onlarda zehir gibi...
Oysa onlar da insan, sadece çok yüksekler,
Başkalarına çarpar, geçtikleri tümsekler...
Çünkü düzen böyledir ve hep böyle olmuştur:
Bazıları yükselmiş, bazısı bozulmuştur.
"İşte böyle, hususî bir mesele arz ettim,
Şiirim benden çıktı, anladınız farz ettim..."
©lahuting
V