Bir zamanlar samimi sevgi vardı burada,
Yoruldu mu kalbimiz, onunla yıkanırdık.
El ve ayaklarımız buz gibi üşüyordu,
Kof bedenlerimize alevler düşüyordu.
Ruhumuz derin nefes aldı mıydı arada,
Hemen nazar değerdi, boşlukta tıkanırdık.
Semâdan duâlarla âminler düşüyordu.
Yeryüzünde, yürekte gözyaşı pişiyordu.
Yıllar geçti, büyüdük, sonunda alev aldık.
Kâh dünyada oturduk, kâh semâlara daldık.
Net değildi tavırlar, belki korku doluyduk;
Ama göktekilerin yerdeki sağ koluyduk.
Bir sabah, bir uyandık, güneşsiz kalakaldık.
Ya gündüz bizi çaldı, ya biz gündüzü çaldık.
Cevaplandırılmamış on binlerce soruyduk,
Ağlama ve üzülme, biz boşken de doluyduk.
©lahuting
V