Yağmurlu bir güne uyandım yine,
Keyfim ise yoktu zaten yürümek istedim biraz öylesine,
Oturdum köşe başında ki kafede,
Garsondan orta şekerli kahve istedim dışarıyı seyrederken dalgın gözlerle,
Falcı geldi birden bakmak için kahvemin telvesine,
Israr ettim yok diye,
Neden mi... Üç vakte kadar mutluluk seninle diyecekti belki de,
Evlilik, aşk meşk falan devam ederdi öyle.
İyi bak deyip verdim fincanı eline,
Ama kendimi veremiyordum falcının dediklerine,
Zaten ben kendimde değilim ki.
Ah ah...Keşke söyleyemediklerim birikiverse kahvemin telvesinde,
O zaman kalkıp giderdi falcı başka birisine.
Parayı bırakıp masanın üzerine,
Hiçbir şey demeden çıktım.
Çünkü nefes almak istedim biraz yalnızlığı dost edinip kendime.
Kaç sigara içtim bilemiyorum inan ki ben de,
Tek bildiğim hüznün vagonlarında seyahat edişimdi.
Ve bu yolculuk hiç bitmedi.
Belki de ömrümün son deminde,
Tebessüm eder yüzüm ve sonunda yolculuk bitti olurdu son cümlem ise,
Anı olarak kalırken sayfalar dolusu şiirlerim benden geriye,
Hayatımın herbir kelimesi denk gelir birgün okumak isteyen birisine.
Barış KAPKINER
©by_solist
B