Dağın doruklarında,
Çıplak ayak dolanırdı.
Bir alabildiğine sessizlik,
Bir de dolunay yoldaşıydı.
Tan kızıllığında,
Kurnaz çakallara,
Ve çığlık çığlığa kartallara
Türkülerini sunardı.
Ayyaş adamlar gibi,
Salına salına dağını süzen,
Suya hiç inmedi.
Ve ovalardan ,
hiç haber sormadı.
Ne kana susamış
Bezirgân orduları,
Ne kara kuyular kadar duymaz olmuş kör yürekliler,
artık ülkesinde değildi...
Yalnız,
Bir meramı olurdu geceleri.
Bunca yıldız, tan ,alabildiğine sessizlik ve dolunay,
O olmasa,
Yapayalnız kalacaktı...
S