Tuğla altlarında kalan umutlarımız değil miydi,
Bizi hayata bağlayan?
Hapsolmasaydık dört duvar arasına
Hayat bu kadar ağır,
Sevdiklerimiz bu kadar uzak olmazdı belki de..
Körebe oynadığımız çocukluğumuza bile kör olduk artık,
Sanal pencereden dünyaya baka baka..
Dostluğumuz,arkadaşlığımız arkamızda kaldı..
Aşklarımızsa bir başka bahara..
O kadar uzak kaldık ki kitaplardan,
Daha elimize almadan tozunda boğulduk
Okumadığımız sayfaların..
Sanal bir yalnızlık sardı şimdi dört yanımızı..
İnandığımız şeylere bile inanmaz olmuşken artık,
Kim ayağa kaldırabilir ki
Yorgun düşen sol yanımızı?...
©ahhsena
A