Yorgun bir bedenin sahibiydi duygularım
Gözlerim açılıp kapanan bir aynaydı bazen
Bana dost görünüp yorgun düşüren
Uyayamazdı kalbim ağlama sesimden
Karanlık bir geceydi güneş benim için
Yalanlar; Düşüncelerimin arasında gerçek...
Yorgun bedenim hiç mi geçmeyecek?
Belli... hayallerimin arasında kaybolup gidecek
Kırlarda sessizce koşacaktım
Bir defter alıp şaçma sapan şiirler yazacaktım
Bir dost aramıştım bulamadan kaldım
Bir aşka düştüm kalkamadım.
Göz yaşım sel olmuştu defterimde
İntikamını alamadığım suskunluğum yüzüme vuruyordu her seferinde...
Her gün düştüğüm yollar üstüme geliyordu
kimse de kaldırmamıştı nedense...
"Bana nasıl hissediyorsun diye sormuşlardı yorgunken... bende sadece bu şiiri okudum onlara; göz yaşımın ıslattığı defterimi yenilerken..."
©şair-işiir
Ş