Yorgun bir iklim gibiyim !
Her daim sağnak yağışlar var üzerimde,
Güneşi görmeden eceller döküyorum...
Öldükten sonra dirilmeyi ve dirildikten sonra yine ölmeyi yaşıyorum...
Her şey kolay başlamıştı halbuki,
Her avaneye ıslık çalmasaydı,
Mazide gömülen cesetler dirilmeseydi...
Ve her şeye rağmen,
Karşıma geçti ve konuştu,
Ve ben kopuş başlattım ona doğru,
Dilimi sakladım, kalemimi kaybettim
Ve sonra çekip gitti !
Tıpkı ansızın gelişi gibi, zamansızca...
Dur durak saydım içimden geçenleri,
Sonu gelmeyen bekleyişler bırakarak
Veya sırra kadem bastıracak gibi
Ardında asırlar sürecek bir yara ..
Sahi hangi kimliksiz alfabede çıkacak adı?
Şiirlerin mayasını tuttum elimde,
Satırlar bir kelepçe gibi tutsak kılmış beni
Hangi şairin kalemi gökyüzüne umut eker?
Ve hangi umut eziyet etmez insana?
Ezayı gördüm!
Sefa yabancı soframa,
Bir heyelan türküsünün ritmindeyim,
Bir can boşalırken, güneşi solduruyorum,
Gelişin olur mu birgün ?
Güneş gülümser mi?
Kimbilir ..
Zaman içinde saklanan vuslat çarparmı bahtıma?
Belki yaşamaktan yorulmuş bir dağ köyünde, esmer yüzlü çocuklara gülümsersin..
O zaman yitirir yüreğim umutsuzluğu,
Bir kaçakçının ayak izlerinde....
H