Akıp gitsin ömrümden saflığı hor görülmüş yıllarım,
Bende birgün belki bir değerim olmadığını anlarım,
Şimdilik yetiniyor mutluluğa ulaşma umuduyla adımlarım.
İlerisi karanlığa davetçi, ümitsiz geride kalanlarım.
İçimde ki yorgun hislere yine de tavrım hoştur,
Onları da üzersem, sonrasında maalesef elim boştur.
Her gözyaşından sonra gökkuşağı çıksa ne olur?
Yüzüme yansıyan her rengin tonu bitik ve loştur.
Ayrılığa mesken tutmuş zaten hayal denilen o imkansızlık,
Her geçen saniye daha da artar gözümün önünde insafsızlık,
Zaten derde alışmış bir bedeni kaybetsem zararım nedir?
Hem içimde yaşayan ruhun ölü olması da ayrı bir anlamsızlık?
Korkularım nasıl biter, kaçmayı ne zaman bırakırım kendimden?
Kalpler kırılmasın diye hep kendimden bir parça kopardım ben.
Fakat yerden toplayıp da armağan eden olmadı, olsun.
Yeter ki iyi niyetim kaçıp gitmesin ellerimden.
©ggurkann
G