Hayat bir bizemi küskün, Herkesin hikayesi ayrı bir hüzün. Kahredici acılar sarıyor her yanımızı, Şaşkınlık ve çaresizlik kaplıyor içimizi.
Bu nasıl bir dünya düzeni, soruyoruz kendimize, Neden bu kadar ayrılık, bu kadar nefret var her yerde? Kalplerimiz yorgun, ruhlarımız bitkin, Bıktık bu acımasızlıktan, bu anlamsızlıktan.
Herkes kendi yolunda, kendi derdinde, Kimse kimsenin derdini dinlemiyor, kimse kimseye el uzatmıyor. Yalnızlık sarıyor her yanımızı, Sessizlik çöküyor evlerimize.
Ne zaman bitecek bu acılar, ne zaman gelecek huzurlu günler? Sorular havada asılı, cevaplar ise belirsiz. Bir umut ışığı arıyoruz karanlığın içinde, Belki de bir gün, belki de bir gün...
Belki de bir gün sevgi kazanır, Belki de bir gün barış dolar her yere. Belki de bir gün yorgun kalpler dinlenir, Belki de bir gün biter bu zulüm, bu çile.
©hasanbey.
H