Her gün biraz daha ağır hissediyorum kendimi,
Dünyanın yükü omuzlarımda, kalbimde ağırlık.
Gençliğimin ilkbaharında olmama rağmen,
Neden bu denli yorgunum, bu kadar tükenmiş?
Umutlarım soluyor, gençliğimin baharıyla birlikte,
Gülümsemem donuk, gözlerimde sonsuz bir hüzün.
Zaman boşa akıyor, günler sessizce geçiyor,
Ellerimde kalanlar; hayal kırıklıkları, derin yaralar.
Yanaklarımdan süzülen iki damla gözyaşı,
Gençliğimin baharında solan bir çiçek misali.
Kaçırdığım anlara yanarım içimde geleni,
Keşke dönebilsem, pişmanlıklarımla yüzleşebilsem.
Bir gün toparlanacağımı biliyorum, belki de,
Ya kırıklarımda ya da ellerimde çektiklerimde.
Ama o zamana dek ne olacak bu halim?
Yorgun bir ruh, kayıp bir ömür, solgun bir rüya.
Hayatın anlamını arıyorum ben de,
Bir amaç, bir umut, aydınlık bir yol için.
Belki bir gün bulurum diye umut ediyorum,
Ve bu yorgun ruhum tekrar hayat bulur belki de.
©kapris
K