Bazen bir enstrüman ağlatır içimde ki çocuğu,
Bazen de yorgun yağmurlar.
Gözyaşlarımla umut yolculuğunda giyerdim gocuğu.
Şimdi hislerim yaşama çoktan mağdurlar.
Kaderim çizdi bu elvedaya gönül verdiğim sonları,
Her gecenin sonunda elimde onca hatıra var ki,
İçimde ki yangına atıp da kaybedemem onları.
Tebessüm edemeyince dünya bana o kadar dar ki.
Anlatamam, dilim sükûnetten bir çehre olmuş,
Bazı muhabbetler misafir olur ama hüzün bulur gider.
Yıllarımla süregelen o sevgi bahçelerim solmuş.
Umarım bu yaşam hevesimi kaçıran kuraklık birgün biter.
©ggurkann
G