Yorgunum be usta ben yine,
Aynaya bakarken hep denk geliyorum zaten yaşama sevincini yitirmiş birisine,
Kalbime batan o acı sözler birikiverdi buğulu gözlerimde,
Bazen otururdum meyhane köşelerinde bir iki kadeh ile,
Eşlik ederdim yarı sarhoş halimle,
Radyoda çalan türkünün sözlerine.
Hayatımı kaleme alsam kitap olurdu belki de.
Yarım bırakılmış şiirlerim vardı odamın her yerinde,
Kül tablası ise doluydu izmarit ile,
Gönlüm de dönmüş yıkık dökük enkaz yerine,
Mutlu olduğum günler solup gitti fotoğraf karelerimde.
Sessizliğim çığlığa dönüşüyor artık bu içimde,
Gözüm uzaklara dalıyor birşeyler anlatmak istercesine,
Ama sustum....Alıştım hayatın böylesine.
©by_solist
B